Σήμερα δεν χρειάζεται να ξεκινήσεις τέλεια την μέρα σου. Δεν χρειάζεται να ξυπνήσεις με πρόγραμμα, ούτε να νιώσεις ότι από εδώ και πέρα θα είσαι μια νέα εκδοχή του εαυτού σου. Η Πρωτοχρονιά δεν είναι εξετάσεις. Είναι μια ήρεμη υπενθύμιση ότι υπάρχει μπροστά σου χρόνος. Και μέσα σ’ αυτόν τον χρόνο, έχεις δικαίωμα να διαλέξεις πώς θέλεις να ζεις, όχι με πίεση, αλλά με πρόθεση.

Αν κουράζεσαι με τις λίστες και τις μεγάλες αποφάσεις, υπάρχει κάτι πιο απλό, πιο ανθρώπινο και πολύ πιο εύκολο να κρατήσεις, μία λέξη. Μια λέξη-πυξίδα. Δεν είναι στόχος που θα σε κυνηγάει, ούτε υπόσχεση που πρέπει να αποδείξεις. Είναι ένα μικρό σημείο αναφοράς που σου ψιθυρίζει «γύρνα εδώ» όταν νιώθεις ότι σκορπίζεις σε χίλια κομμάτια.

Η λέξη σου δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακή. Χρειάζεται να είναι αληθινή. Μπορεί να είναι η λέξη «ηρεμία», αν η χρονιά που πέρασε σε «πήγε τρέχοντας». Μπορεί να είναι η λέξη «θάρρος», αν έμεινες λίγο πίσω από αυτά που ήθελες. Μπορεί να είναι η λέξη «μέτρο», αν ένιωσες ότι έδωσες πολλά παντού και λίγα σε σένα. Μπορεί να είναι η λέξη «φροντίδα», αν ήρθε η ώρα να βάλεις προτεραιότητα τον εαυτό σου επιτέλους.

Για να τη βρεις, σκέψου το σαν μια τρυφερή ερώτηση, όχι σαν άσκηση αυτοβελτίωσης. Θυμήσου μια στιγμή της χρονιάς που πέρασε όπου ένιωσες «εδώ είμαι». Τι υπήρχε τότε; Ήταν η ησυχία; Ήταν κίνηση; Ήταν άνθρωποι; Ήταν όρια που έβαλες; Και μετά σκέψου μια στιγμή που ένιωσες ότι χάθηκες. Τι σε τράβηξε; Τι σε άδειασε; Πολύ συχνά, η λέξη σου γεννιέται ακριβώς ανάμεσα σε αυτά τα δύο, από την ανάγκη να επιστρέφεις σ’ ό,τι σου κάνει καλό.

Το πιο ωραίο με τη μία λέξη είναι ότι δουλεύει στην πράξη, στις μικρές αποφάσεις που τελικά χτίζουν τη ζωή σου. Όταν λες «ναι» σε κάτι, μπορείς να ρωτήσεις τον εαυτό σου, «Με φέρνει πιο κοντά στη λέξη μου ή με απομακρύνει;». Και όταν λες «όχι», μπορείς να ρωτήσεις: «Το κάνω για να προστατεύσω τη λέξη μου ή από φόβο;». Δεν θα το πετυχαίνεις πάντα και δεν πειράζει. Η δύναμη δεν είναι στην τελειότητα, είναι στην επιστροφή.

Κάντο όμορφα, θα σε βοηθήσει να το θυμάσαι. Γράψε τη λέξη σου σ’ ένα χαρτάκι και βάλε το στο πορτοφόλι σου, ή κάν’ την σημείωση στην οθόνη του κινητού σου. Μπορείς ακόμη να τη γράψεις στην πρώτη σελίδα του ημερολογίου σου ή σ’ ένα σημείο που βλέπεις συχνά στο σπίτι. Κάθε φορά που θα σε πιάνει το «τρέχω και δεν φτάνω», αυτή η μικρή λέξη θα λειτουργεί σαν απαλό φρένο και σαν ήρεμη υπενθύμιση ότι δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα, χρειάζεται να κάνεις αυτά που σ΄ευχαριστούν.

Και αν σήμερα νιώθεις ότι δεν έχεις διάθεση ούτε για σκέψεις, ούτε για «σωστές επιλογές», κράτα μια λέξη που να σε αγκαλιάζει, τη λέξη «ελπίδα». Όχι σαν σύνθημα, αλλά σαν στάση ζωής. Σαν το δικαίωμα να πιστέψεις ότι μπορεί να μην ξέρεις ακόμη το «πώς», όμως μπορείς να πας προς κάτι καλύτερο. Βήμα-βήμα. Με τον ρυθμό σου. Με τον δικό σου τρόπο.

Η νέα χρονιά δεν χρειάζεται να σου αποδείξει τίποτα. Χρειάζεται απλώς να σου δώσει χώρο. Και η λέξη σου μπορεί να γίνει το πιο απλό, πιο γλυκό εργαλείο για να τον κρατήσεις, μια μικρή πυξίδα που θα σου θυμίζει κάθε φορά που ξεχνιέσαι προς τα πού αξίζει να πηγαίνεις.