Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή την Παραμονή Πρωτοχρονιάς που νιώθεις ότι κάτι πρέπει να αλλάξει μέσα σου. Μπορεί να έχεις τελειώσει τις δουλειές, μπορεί να έχεις κλείσει τον υπολογιστή, μπορεί να έχεις ακόμη και φορέσει το πιο άνετο σου ρούχο, αλλά το κεφάλι σου συνεχίζει να τρέχει. Εκκρεμότητες, μηνύματα, «μην ξεχάσω», «μήπως έπρεπε», «να το κλείσω κι αυτό». Κι έτσι, η μέρα που θα έπρεπε να είναι η πιο ανάλαφρη του χρόνου, μοιάζει σαν να κουβαλάει το ίδιο βάρος με κάθε άλλη.

Αν το ζεις κι εσύ, δεν είναι επειδή «δεν μπορείς να χαρείς». Είναι επειδή το μυαλό σου έχει μάθει να είναι σε ετοιμότητα. Αυτό που χρειάζεσαι δεν είναι περισσότερη προσπάθεια, αλλά ένα μικρό, ξεκάθαρο «κλείσιμο», σαν να κατεβάζεις ρολά σε ένα μαγαζί. Όχι για να γίνουν όλα τέλεια, αλλά για να μπορέσεις να αναπνεύσεις.

Ξεκίνα με κάτι που ακούγεται απλό, αλλά κάνει θαύματα, πάρε δύο λεπτά και γράψε σε ένα χαρτί όλα όσα σου τριγυρνάνε στο κεφάλι. Όχι οργανωμένα, όχι ωραία. Όπως είναι. Αυτό που κάνεις στην ουσία είναι να βγάζεις το «φορτίο» από μέσα σου και να το ακουμπάς κάπου έξω. Και μετά, διάλεξε μόνο ένα πράγμα: ποιο είναι εκείνο που πραγματικά πρέπει να θυμάσαι μετά τις γιορτές; Γράψε δίπλα του μια συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα που θα το κοιτάξεις. Με αυτόν τον τρόπο, δεν το καταπιέζεις. Το «παρκάρεις» με ασφάλεια.

Μετά, κάνε την πιο μικρή αλλά πιο σημαντική επαγγελματική οριοθέτηση των ημερών, γράψε ή προετοίμασε το μήνυμα που θα ήθελες να λάβει κάποιος αν σε ψάξει. Ένα ευγενικό «Θα επανέλθω μετά τις γιορτές» σε γλιτώνει από το να νιώθεις ότι «κάπου σε περιμένουν». Δεν είναι αγένεια. Είναι μια ξεκάθαρη δήλωση. Κι όσο πιο ξεκάθαρη είσαι, τόσο πιο ανακουφισμένη θα νιώθεις.

Από εκεί και πέρα, η γιορτινή ηρεμία δεν έρχεται μόνο με τη σκέψη, έρχεται και σωματικά. Αν νιώθεις ότι «δεν κατεβαίνουν οι στροφές», κάνε κάτι πολύ πρακτικό: βάλε ένα χρονόμετρο για δέκα λεπτά και φτιάξε γύρω σου ένα μικρό, ήρεμο περιβάλλον. Μάζεψε τον πάγκο, άναψε ένα κερί, βάλε μουσική χαμηλά, άφησε το σπίτι να σε υποδεχτεί αντί να σε πιέζει. Δεν μιλάμε για καθαριότητα-μαραθώνιο. Μιλάμε για την αίσθηση ότι ο χώρος σου σε κρατάει.

Και μετά έρχεται το κομμάτι που συχνά ξεχνάς, η δική σου παρουσία. Πριν βγεις, πριν στρώσεις το τραπέζι, πριν τηλεφωνήσεις, πριν κάνεις «τα πρέπει», δώσε στον εαυτό σου πέντε λεπτά που είναι μόνο δικά σου. Ένα ντους χωρίς βιασύνη, μια κρέμα σώματος που μυρίζει ωραία, ένα ρόφημα ζεστό στο χέρι, λίγη σιωπή. Μπορεί να ακούγεται μικρό, αλλά είναι η διαφορά ανάμεσα στο «τρέχω να προλάβω τις γιορτές» και στο «απολαμβάνω τις γιορτές».

Κι αν σήμερα καταφέρεις μόνο ένα πράγμα, ας είναι το να μην προσπαθήσεις να τα κάνεις όλα για όλους. Η Παραμονή δεν είναι τεστ ικανότητας. Είναι μια γέφυρα. Και πάνω στη γέφυρα δεν χρειάζεται να κουβαλάς τα πάντα. Χρειάζεται να περάσεις απέναντι με λίγο λιγότερο βάρος.

Όταν το βράδυ σβήσουν τα πολλά, θυμήσου ότι η γιορτινή αίσθηση δεν είναι σκηνικό. Είναι επιλογή. Και ξεκινάει από το να επιτρέψεις στον εαυτό σου να είναι άνθρωπος, όχι πρόγραμμα.