Λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, θέλεις να είσαι στον καναπέ με το ποτήρι σου, να γελάς, να νιώθεις όμορφα. Όχι να μετράς ταψιά, να τρέχεις με σάλτσες και να λες «ελάτε εσείς, εγώ έχω κάτι τελευταίο να κάνω». Αν σου ακούγεται γνώριμο, ήρθε η ώρα να κάνεις την πιο έξυπνη γιορτινή κίνηση, στο ρεβεγιόν «ο καθένας φέρνει κάτι», αλλά οργανωμένα και χωρίς παρεξηγήσεις.

Το μυστικό δεν είναι να πεις απλώς «φέρτε ό,τι θέλετε». Αυτό θα οδηγήσει σε τρία πιάτα με ίδια τυριά, δύο σαλάτες που δεν τρώει κανείς και εσένα να σώζεις την κατάσταση. Το μυστικό είναι να δώσεις οδηγίες και πλάνο με χαμόγελο. Να το πεις σαν πρόσκληση συμμετοχής, όχι σαν αγγαρεία. Κάτι σαν «Θέλω να το χαρούμε όλοι, χωρίς να λιώσω στην κουζίνα. Φτιάχνουμε όλοι από κάτι για να είναι η μέρα λίγο πιο ξεκούραστη;».

Από εκεί και πέρα, σκέψου το σαν μικρή σκηνοθεσία. Εσύ κρατάς τον «κορμό», δύο πράγματα που ξέρεις ότι θα βγουν σωστά και θα σε ηρεμήσουν. Ένα εύκολο κυρίως ή ένα μεγάλο πλατό, και κάτι ζεστό/σταθερό (π.χ. μια πίτα, ένα ζυμαρικό, κάτι που δεν θέλει τελευταία στιγμή). Και μετά μοιράζεις ρόλους, όχι με στρατιωτική διάθεση, αλλά με παιχνιδιάρικη οργάνωση: «Εσύ που έχεις πάντα ωραίες ιδέες, φέρνεις κάτι γλυκό; Εσύ που αγαπάς τα τυριά, στήνεις πλατό; Εσύ που είσαι βασίλισσα στα ποτά, αναλαμβάνεις ένα γιορτινό cocktail ή και κάτι χωρίς αλκοόλ;».

Αν σε αγχώνει μήπως ακουστεί κάπως περίεργο ή αυταρχικό, μπορείς να πεις ότι θέλεις «ένα τραπέζι με μικρές μπουκιές» ή «ένα τραπέζι με comfort γεύσεις». Όταν υπάρχει μια ιδέα, ο κόσμος χαίρεται να συμμετέχει. Και κάπως μαγικά, αντί να σε ρωτάνε «τι να φέρω;», αρχίζουν να σου στέλνουν ιδέες.

Το δεύτερο μυστικό είναι το σερβίρισμα. Για να μην τρέχεις τελευταία στιγμή, φτιάξε χώρο στο τραπέζι για τα πράγματα. Μπουφές, πάσο, τραπεζάκι σαλονιού, ό,τι έχεις. Όταν το φαγητό είναι προσβάσιμο, οι καλεσμένοι σου κινούνται ελεύθερα, τσιμπολογάνε, μιλάνε, και δεν καταλήγεις να σερβίρεις σαν να είσαι προσωπικό εκδήλωσης.

Και επειδή είμαστε γυναίκες που ξέρουμε, η ατμόσφαιρα κάνει το 70%. Δεν χρειάζεται υπερπαραγωγή. Θέλεις φως που κολακεύει, μουσική που ανεβάζει, και δύο-τρία «touches» που δείχνουν φροντίδα. Ένα μικρό welcome drink, ένα μπολάκι με κάτι τραγανό από την αρχή, και μια γωνιά όπου αφήνουν τσάντες/παλτά χωρίς να γίνεται στοίβα. Αυτά είναι φιλοξενία. Όχι τα δώδεκα πιάτα.

Το καλύτερο; Όταν μοιράζεσαι την ευθύνη, μοιράζεσαι και τη χαρά. Δεν «φιλοξενείς» απλώς. Συμμετέχεις. Και την ώρα που θα μετράς αντίστροφα, θα είσαι εκεί. Όχι στο φούρνο. Σου αξίζει! Δοκίμασέ το!