Τι σημαίνει τελικά να είσαι υγιής; Αν είσαι γυναίκα, είναι πολύ πιθανό να έχεις κάνει αυτή την ερώτηση στον εαυτό σου περισσότερες από μία φορές. Για χρόνια, η υγεία παρουσιαζόταν σαν μια τέλεια εξίσωση. Τρως σωστά, γυμνάζεσαι, μετράς θερμίδες και κάπως έτσι υποτίθεται ότι φτάνεις σε μια ιδανική κατάσταση ευεξίας. Αν πετύχεις τη σωστή ισορροπία, όλα θα μπουν στη θέση τους.

Στην πορεία όμως γίνεται ξεκάθαρο ότι η πραγματική υγεία δεν περιορίζεται στο φαγητό και την άσκηση. Αυτά είναι μόνο η επιφάνεια. Πολύ συχνά, πίσω από την εμμονή με την ευεξία κρύβεται η ανάγκη να διορθώσεις πλευρές του εαυτού σου που θεωρείς ανεπιθύμητες. Αυτή η νοοτροπία δεν είναι τυχαία. Η κουλτούρα της ευεξίας συχνά την ενισχύει, υποσχόμενη ότι αν δοκιμάσεις την επόμενη τάση, τη νέα δίαιτα ή την τελευταία fitness μόδα, τότε θα γίνεις επιτέλους ολόκληρη, υγιής και άξια.

Με τον χρόνο, όμως, γίνεται φανερό ότι δεν υπάρχει τέλεια φόρμουλα. Η υγεία δεν είναι κάτι που κατακτάς και τελειώνει εκεί. Είναι μια ζωντανή εμπειρία. Είναι όλα όσα μπορείς να κάνεις, να νιώσεις, να εκφράσεις και να απολαύσεις. Είναι μια καθημερινή γιορτή της ζωής σου, όπως ακριβώς είναι, από στιγμή σε στιγμή.

Για πολύ καιρό ίσως ένιωθες ότι έπρεπε πάντα να επιλέγεις το πιο υγιεινό, το πιο σωστό, το πιο πειθαρχημένο. Αυτή η στάση μπορεί να σου έδινε την αίσθηση ότι τα κάνεις όλα σωστά, αλλά συχνά λειτουργούσε και σαν τρόπος να αγνοείς πλευρές του εαυτού σου που δεν ταίριαζαν στο πρότυπο. Μικρές απολαύσεις, ανάγκες για ξεκούραση ή ακόμα και βαθύτερα σωματικά σημάδια περνούσαν σε δεύτερη μοίρα.

Κάποιες φορές, η εμμονή με το «υγιές» μπορεί να απομακρύνει από τις πραγματικές ανάγκες του σώματος. Η στέρηση, στο όνομα της ευεξίας, δεν είναι φροντίδα. Είναι ένας ήπιος τρόπος να αγνοείς αυτό που σου ζητά ο οργανισμός σου. Όταν αρχίζεις να ακούς πραγματικά το σώμα σου, καταλαβαίνεις ότι η υγεία περιλαμβάνει τη φροντίδα, τις σχέσεις, την ξεκούραση, την απόλαυση και πάνω απ’ όλα την αποδοχή.

Όταν η υγεία γίνεται γιορτή, παύει να είναι τιμωρία ή συνεχής διόρθωση. Δεν βασίζεται στη στέρηση, αλλά στη χαρά και στη σύνδεση με τον εαυτό σου. Και εδώ ξεκινά κάτι πολύ ουσιαστικό. Η αποδοχή.

Για πολλές γυναίκες που μεγάλωσαν μέσα στην κουλτούρα της ευεξίας, η αποδοχή ακούγεται σαν παραίτηση. Αν αποδεχτείς τον εαυτό σου όπως είναι, πώς θα εξελιχθείς; Πώς θα προχωρήσεις; Η αλήθεια είναι ότι η αποδοχή δεν μπλοκάρει την εξέλιξη. Τη γεννά. Αν αρνείσαι την πραγματικότητα του πού βρίσκεσαι, δεν μπορείς να πας παρακάτω. Η αποδοχή είναι το σημείο εκκίνησης.

Σκέψου το σαν ένα λουλούδι που βγαίνει σιγά σιγά από το χώμα προς το φως. Δεν κατηγορεί τον εαυτό του που δεν είναι αρκετά όμορφο ή που δεν μοιάζει με το διπλανό. Απλώς ξεδιπλώνεται. Χωρίς ντροπή και χωρίς αντίσταση.

Αντί να παλεύεις με όσα θεωρείς ελλείψεις, μπορείς να μάθεις να συνυπάρχεις μαζί τους. Μ’ αυτήν την αντίληψη, κάθε βήμα προς τη φροντίδα της υγείας σου γίνεται πιο εύκολο. Δεν βασίζεται στο «πρέπει να διορθωθώ», αλλά στο «αξίζω φροντίδα».

Η αυτοαποδοχή δεν έρχεται μαγικά, αλλά χτίζεται. Ξεκινά με την αυτοπαρατήρηση. Να καταλάβεις πώς λειτουργείς, τι σε κινητοποιεί, πώς αντιδράς στις αλλαγές. Αυτή η εσωτερική εξερεύνηση σε βοηθά να αναγνωρίσεις την πολυπλοκότητα και το βάθος της εμπειρίας σου.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, καλλιεργείται και μια πιο σταθερή αίσθηση του ποια είσαι. Μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι τις ανάγκες και τις επιλογές σου. Όταν εμφανίζεται η αυτοκριτική, μπορείς να τη δεις πιο καθαρά και να θυμίσεις στον εαυτό σου ότι δεν είναι όλη η αλήθεια. Ακόμα κι αν υπάρχει κάτι να μάθεις από αυτήν, δεν χρειάζεται να μείνεις εκεί.

Το τελευταίο και ίσως πιο απελευθερωτικό βήμα είναι να αφήσεις πίσω τις ιστορίες που σε κρατούν εγκλωβισμένη. Όλα εκείνα τα «πρέπει» για το πώς θα έπρεπε να είσαι πιο υγιής, πιο fit, πιο πειθαρχημένη. Όταν τα αφήνεις, προσεγγίζεις την υγεία από έναν χώρο χαράς και όχι ενοχής.

Η πραγματική ευεξία περιλαμβάνει το σώμα, το μυαλό και την καρδιά σου. Και ξεκινά τη στιγμή που αποδέχεσαι ότι είσαι ήδη ολόκληρη. Από εκεί και πέρα, η φροντίδα δεν είναι υποχρέωση. Είναι πράξη αγάπης.