Μια γυναίκα σ’ ένα νυχτερινό τρένο, με το κινητό της νεκρό από μπαταρία και τέσσερις ώρες μπροστά της για να προετοιμαστεί. Πηγαίνει σπίτι, σ’ ένα σπίτι που έχει πέντε χρόνια να δει, γιατί ο πατέρας της μόλις πέθανε. Δίπλα της κάθεται ένας ψηλός, σοβαρός άγνωστος, που δεν έχει ιδέα ποια είναι. Ή τουλάχιστον αυτό νομίζει εκείνη. Έτσι ξεκινούν οι «Καλοκαιρινές καταιγίδες» της Sarah MacLean, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός και οφείλω να σε προειδοποιήσω ότι από αυτή τη σκηνή και μετά δεν το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου.

Ο τίτλος είναι κυριολεκτικός και μεταφορικός μαζί. Οι καταιγίδες του τέλους του καλοκαιριού στη Νέα Αγγλία είναι απότομες, ισχυρές, απρόβλεπτες και μερικές φορές καταστροφικές, ακριβώς όπως οι ανθρώπινες σχέσεις. Οι οικογενειακές, οι ερωτικές, όλες περνούν ανά καιρούς τις δικές τους καταιγίδες και σ’ αυτό το βιβλίο δεν είναι μόνο μεταφορά, καθώς η πλοκή εξελίσσεται πάνω σε ένα ιδιωτικό νησί του Ρόουντ Άιλαντ, με τον καιρό να αλλάζει διαρκώς.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Άλις, δασκάλα καλλιτεχνικών σε δημόσιο σχολείο στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Επιστρέφει στα πατρικά της εδάφη μετά την ξαφνική απώλεια του πατέρα της, ενός ανθρώπου με τον οποίο δεν είχε μιλήσει εδώ και πέντε ολόκληρα χρόνια. Κι εδώ είναι που το βιβλίο κερδίζει τους πρώτους πόντους του, γιατί ο λόγος της ρήξης δεν είναι κάποιος ασήμαντο καπρίτσιο. Η Άλις είχε αποκαλύψει δημόσια πως η εταιρεία του πατέρα της συγκάλυπτε υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης και εκείνος αντί να τη στηρίξει, την εξόρισε.

Μην παραπλανηθείς λοιπόν από τα πρώτα κεφάλαια και νομίσεις πως πρόκειται για άλλη μια ιστορία αγάπης πλουσίων. Οι καταστάσεις που διαδραματίζονται μέσα στο βιβλίο, αλλά και οι ίδιοι οι χαρακτήρες, θα μπορούσαν άνετα να είναι η οικογένεια της διπλανής πόρτας ή ακόμη και η δική σου. Θα πιάσεις τον εαυτό σου να φαντάζεται δικά σου πρόσωπα σε παρόμοιες σκηνές και διαλόγους, απλώς όχι σε ένα ιδιωτικό νησί. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, πόσοι από εμάς έχουμε στην κατοχή μας ιδιωτικά νησιά;

Αυτή η αναγκαστική συγκέντρωση φέρνει στο φως παλιές και νέες διαμάχες, ανοιχτούς λογαριασμούς και συγκρούσεις, φέρνει όμως και συμφιλιώσεις. Γιατί η οικογένειά σου, όσο δυσλειτουργική κι αν είναι, παραμένει για πάντα η οικογένειά σου. Μέσα σε λίγες μόλις μέρες, οι σχέσεις της Άλις με τα αδέρφια και τη μητέρα της δοκιμάζονται σκληρά, καθώς όλοι πρέπει να συνεργαστούν για να λάβουν μια διόλου ευκαταφρόνητη κληρονομιά από τον πάμπλουτο πατέρα τους.

Για να τη λάβουν όμως, οφείλουν πρώτα να συμμετάσχουν σ’ ένα παιχνίδι που ο ίδιος έστησε πριν φύγει για εκείνους. Κάθε μέλος της οικογένειας παραλαμβάνει ένα γράμμα με τη δική του αποστολή και το πιο σκληρό είναι πως, αν έστω και ένας αποτύχει, χάνουν όλοι. Και οι αποστολές είναι διαβολικά προσαρμοσμένες στα τραύματα του καθενός, από τον αδερφό που καταδικάζεται στη σιωπή και στη χειρωνακτική εργασία, μέχρι τη μητέρα που υποχρεώνεται να λέει την αλήθεια. Η αποστολή της Άλις είναι, φαινομενικά, η ευκολότερη όλων, να μείνει στο νησί για μια εβδομάδα. Αν φαντάζεσαι πως αυτό είναι εύκολο, δεν έχεις γνωρίσει ακόμα την οικογένεια Στορμ.

Και μαζί τους ο Τζακ, το δεξί χέρι του πατέρα της και επίσημος κριτής του παιχνιδιού, πανταχού παρών ώστε να διασφαλίσει πως όλοι οι όροι τηρούνται κατά γράμμα. Αυστηρός, γοητευτικός και πάντα άψογα κουστουμαρισμένος, με μια ήρεμη αυτοπεποίθηση που εκνευρίζει και ελκύει ταυτόχρονα. Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι ένα. Θα τηρήσει ο ίδιος τους κανόνες που πρεσβεύει;

Το πιο απολαυστικό κομμάτι της ιστορίας είναι ακριβώς αυτό. Η φαινομενικά αθώα γνωριμία σ’ ένα βαγόνι τρένου, με δύο ανθρώπους που συμφωνούν να μην πουν ούτε τα ονόματά τους, εξελίσσεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Και μόλις αποκαλυφθεί ποιος είναι στην πραγματικότητα ο ένας για τον άλλον, όλα γίνονται υπέροχα περίπλοκα. Η MacLean χειρίζεται αυτή την ένταση με μαεστρία, με διαλόγους αιχμηρούς και έξυπνους που πετάγονται σαν σπίθες και με μια ερωτική χημεία που καίει.

Το βιβλίο δεν είναι όμως μόνο ρομάντσο. Είναι μια ιστορία για το βάρος που κληρονομούμε από τους γονείς μας, για τα μυστικά που κρατούν οι οικογένειες ώστε να φαίνονται λειτουργικές και για το πόσο δύσκολο είναι να πενθήσεις κάποιον που σε πλήγωσε. Είναι επίσης μια ιστορία για αδέρφια που, ενώ έχουν σπαταλήσει χρόνια σε ανταγωνισμό, ανακαλύπτουν πως ίσως τελικά είναι το μόνο που έχουν.

Για όσους παραμένουν αθεράπευτα ρομαντικοί και πιστεύουν ακόμη στον ανιδιοτελή έρωτα, αυτό το βιβλίο χρειάζεται να πάρουν στα χέρια τους. Γιατί η ζωή μας χρειάζεται και λίγο πάθος. Είναι ένα ευχάριστο, ανάλαφρό ανάγνωσμα με απρόσμενο βάθος, ιδανικό για την τσάντα της παραλίας ή για τα ήσυχα βράδια στο μπαλκόνι. Και μην ξεχνάς, το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει ακόμη. Ίσως η δική σου καλοκαιρινή καταιγίδα να σε περιμένει.