Θα σου πω την αλήθεια. Όταν κάθισα να δω το «It Ends with Us», περίμενα ένα κλασικό ρομαντικό δράμα. Ξέρεις, αυτά με τα λουλούδια, τα φιλιά στη βροχή και τον ωραίο γιατρό. Και ναι, όλα αυτά τα έχει. Αλλά κάπου στη μέση της ταινίας, κάτι αλλάζει. Ο στομάχι σου σφίγγεται, η καρδιά σου χτυπάει πιο δυνατά, και συνειδητοποιείς ότι αυτό που βλέπεις δεν είναι ιστορία αγάπης. Είναι ιστορία επιβίωσης. Και είναι ίσως η πιο σημαντική ταινία που θα δεις φέτος.

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο best seller της Colleen Hoover, που έγινε viral μέσω του BookTok και πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Σε σκηνοθεσία του Justin Baldoni και σενάριο της Christy Hall, ακολουθεί τη Lily Bloom, μια νέα γυναίκα που μόλις έχασε τον πατέρα της και προσπαθεί να χτίσει τη ζωή της από την αρχή, ανοίγοντας το δικό της ανθοπωλείο στη Βοστώνη. Στην κηδεία του πατέρα της, η Lily ανεβαίνει στο βήμα για να πει τον επικήδειο. Ανακοινώνει ότι θα αναφέρει πέντε πράγματα που αγαπούσε σε αυτόν. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα σιωπής, κατεβαίνει και φεύγει. Αυτή η σκηνή σου λέει τα πάντα χωρίς να πει τίποτα, και είναι μόνο η αρχή.

Η Blake Lively υποδύεται τη Lily με έναν τρόπο που σε κερδίζει αμέσως. Δεν παίζει το θύμα. Παίζει μια γυναίκα γεμάτη φως, δύναμη και χιούμορ, που ερωτεύεται τον Ryle Kincaid, έναν γοητευτικό νευροχειρουργό που παίζει ο Justin Baldoni. Η χημεία τους στην αρχή είναι ηλεκτρική. Το φλερτ, τα χαμόγελα, εκείνη η πρώτη νύχτα στο σπίτι του, η γνωριμία με τη γλυκιά αδερφή του, την Allysa, που υποδύεται υπέροχα η Jenny Slate. Όλα δείχνουν τέλεια. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμη αυτής της ταινίας. Σε κάνει να ερωτευτείς τον Ryle μαζί με τη Lily, ώστε όταν αρχίζουν τα πράγματα να αλλάζουν, να νιώσεις ακριβώς αυτό που νιώθει εκείνη. Σύγχυση. Δικαιολογίες. Αμφιβολία. «Ήταν ατύχημα.» «Δεν το εννοούσε.» «Θα αλλάξει.»

Ένα πρωινό, ο Ryle καίει το χέρι του στην κουζίνα. Όταν η Lily πάει να τον βοηθήσει, εκείνος τη χαστουκίζει. Ζητά αμέσως συγγνώμη. Ήταν αντανακλαστικό, λέει. Και εσύ, σαν θεατής, θέλεις να τον πιστέψεις. Θέλεις να είναι αλήθεια ότι ήταν μια στιγμή αδυναμίας. Αλλά δεν είναι. Και η ταινία σε αφήνει να το ανακαλύψεις σταδιακά, χτίζοντας ένα κλιμακούμενο αίσθημα τρόμου μέσα σε αυτό που φαίνεται σαν ρομαντική ιστορία.

Τα flashbacks στο παρελθόν της Lily, με τον πατέρα της να κακοποιεί τη μητέρα της, είναι ίσως τα πιο δυνατά κομμάτια της ταινίας. Η νεαρή Lily, που υποδύεται η Isabela Ferrer, βρίσκει τον Atlas Corrigan, τον πρώτο της έρωτα, να ζει σ’ ένα εγκαταλειμμένο σπίτι δίπλα, αφού έχει φύγει από τον κακοποιητικό σύντροφο της μητέρας του. Αυτά τα δύο πληγωμένα παιδιά βρίσκουν το ένα στο άλλο ένα καταφύγιο. Και ο Brandon Sklenar, ως ενήλικας Atlas, φέρνει μια ζεστασιά και μια ηρεμία στην ταινία που λειτουργεί σαν ανάσα ανάμεσα σε σκηνές που σε πνίγουν. Η στιγμή που αποκαλύπτει στη Lily ότι εκείνο το βράδυ που τον βρήκε σκόπευε να αυτοκτονήσει, αλλά εκείνη τον έκανε να θέλει να ζήσει, είναι από αυτές που θα σε κάνουν να δακρύσεις.

Αυτό που η ταινία κάνει εξαιρετικά καλά είναι να δείχνει πόσο πολύπλοκη είναι η κακοποίηση μέσα σε μια σχέση. Ο Ryle δεν είναι ένα μονοδιάστατο τέρας. Είναι γοητευτικός, τρυφερός, πληγωμένος. Η αποκάλυψη ότι ως παιδί σκότωσε κατά λάθος τον αδερφό του, τον Emerson, και ότι αυτό το τραύμα εκδηλώνεται ως ανεξέλεγκτα ξεσπάσματα οργής, δε λειτουργεί ως δικαιολογία. Λειτουργεί ως εξήγηση που σε αναγκάζει να παραδεχτείς ότι οι κακοποιητές δεν έρχονται πάντα με προειδοποιητική ταμπέλα. Μερικές φορές έρχονται με χαμόγελο, με λουλούδια, με πρόταση γάμου σε μια μαιευτική κλινική. Και αυτό είναι που κάνει την ιστορία τόσο τρομακτικά αληθινή.

Η σκηνή που μου έμεινε περισσότερο δεν είναι σκηνή βίας. Είναι η σκηνή του τέλους. Η Lily, μόλις γεννημένη η κόρη της, κοιτάζει τον Ryle και του ζητά διαζύγιο. Εκείνος αντιστέκεται. Τότε εκείνη τον ρωτά πώς θα αντιδρούσε αν κάποιος κακοποιούσε τη μικρή τους κόρη. Και εκείνος σωπαίνει. Και εκεί, σε εκείνη τη σιωπή, σπάει ο κύκλος. «Τελειώνει με εμάς», λέει η Lily στο μωρό της. It ends with us. Δεν θα σου πω ότι δεν δάκρυσα, γιατί θα σου πω ψέματα.

Η μουσική των Rob Simonsen και Duncan Blickenstaff ντύνει τις σκηνές χωρίς να τις φορτώνει, και το soundtrack με Taylor Swift και Lana Del Rey δίνει ακριβώς τη σωστή ατμόσφαιρα. Η κινηματογράφηση του Barry Peterson κάνει τη Βοστώνη να μοιάζει ταυτόχρονα ονειρική και κλειστοφοβική, ακριβώς όπως νιώθει μια σχέση που σε παγιδεύει.

i-tainia-pou-tha-se-kanei-na-klapseis-b

Δεν μπορώ να μην αναφέρω και τα παρασκήνια, γιατί κι αυτά αποτελούν πλέον κομμάτι της ιστορίας αυτής της ταινίας. Η δημόσια διαμάχη μεταξύ Blake Lively και Justin Baldoni μετατράπηκε σε μια υπόθεση με αγωγές, κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση, εκστρατείες δυσφήμισης και μηνύσεις που ακόμα εξελίσσονται στα δικαστήρια. Η Lively δέχτηκε επίσης κριτική κατά την προώθηση της ταινίας, επειδή ορισμένοι θεώρησαν ότι δεν αναφέρθηκε αρκετά στο θέμα της ενδοοικογενειακής βίας και αντ’ αυτού προωθούσε τη σειρά μαλλιών και τα ποτά της. Είτε συμφωνείς, είτε όχι με τον τρόπο που χειρίστηκε η κάθε πλευρά τα πράγματα, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι η ταινία αγγίζει ένα θέμα που χρειάζεται να ακουστεί. Η ίδια η υπόθεση ξεκίνησε ως ιδιωτική καταγγελία, δημοσιεύτηκε σε εκτεταμένο ρεπορτάζ των New York Times, οδήγησε σε αγωγή 250 εκατομμυρίων δολαρίων κατά της εφημερίδας, μηνύσεις μεταξύ των δύο ηθοποιών και αγωγές που ξεπερνούν τα 400 εκατομμύρια. Τον Απρίλιο του 2026, δέκα από τις δεκατρείς κατηγορίες της Lively, συμπεριλαμβανομένων όλων των κατηγοριών σεξουαλικής παρενόχλησης, απορρίφθηκαν, αλλά μια μικρότερη ομάδα κατηγοριών θα προχωρήσει σε δίκη τον Μάιο του 2026.

Ας αφήσουμε όμως τα δικαστήρια και ας μιλήσουμε για αυτό που μένει. Αυτή η ταινία, με 25 εκατομμύρια budget, έβγαλε 351 εκατομμύρια παγκοσμίως. Σημείωσε ένα εντυπωσιακό ρεκόρ, αφού ήταν η πρώτη φορά από το 1990 που δύο ταινίες με πρωταγωνιστές ένα παντρεμένο ζευγάρι, η Blake Lively εδώ και ο Ryan Reynolds στο Deadpool & Wolverine, βρέθηκαν ταυτόχρονα στο νούμερο ένα και δύο του box office. Οι κριτικοί ήταν μοιρασμένοι, με 55% θετικές κριτικές στο Rotten Tomatoes, αλλά το κοινό τής έδωσε βαθμό A− στο CinemaScore. Και νομίζω ότι αυτό λέει κάτι σημαντικό. Οι κριτικοί βλέπουν σενάριο και σκηνοθεσία. Εμείς βλέπουμε τον εαυτό μας.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι αυτή η ταινία αγγίζει ένα θέμα που πολλές από εμάς γνωρίζουμε πιο καλά απ’ ό,τι θα θέλαμε. Δεν χρειάζεται να έχεις ζήσει ενδοοικογενειακή βία για να αναγνωρίσεις τα σημάδια. Τις δικαιολογίες. Το «δεν θα ξανασυμβεί». Το «εγώ φταίω που τον προκάλεσα». Η ταινία δεν σου κάνει κήρυγμα. Σου δείχνει. Και σε αφήνει να νιώσεις.

Αν δεν την έχεις δει ακόμα, δες την. Αν την έχεις δει, δες την ξανά. Προβάλλεται από το Netflix. Πάρε χαρτομάντιλα, πάρε τη φίλη σου, και ετοιμάσου να βγεις από αυτή την ταινία λίγο πιο δυνατή. Γιατί μερικές φορές χρειάζεται κάποιος να σου πει ότι αξίζεις κάτι καλύτερο. Κι αν δεν στο πει κανείς, ας στο πει η Lily Bloom.