Το πότε κάποιος θεωρείται ότι έχει γεράσει είναι ίσως η πιο υποκειμενική εκτίμηση που μπορεί να γίνει, μεγαλύτερη ακόμη και από τον προσδιορισμό του «ποιος είναι όμορφος». 

Μερικές δεκαετίες πριν γερασμένος ήταν κάποιος που «πάταγε» τα 50. Σήμερα οι 70χρονοι πάνε στο διάστημα (όπως ο Richard Branson!) όταν κάποιοι 25χρονοι σπαταλούν τη ζωή τους μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών στο δωμάτιο τους. 

Υπάρχει λοιπόν συγκεκριμένη ηλικία γήρατος εκτός από τις κοινώς αποδεκτές δηλαδή πάνω από τα 85 και 90 έτη; Κι αν διαβάζοντας αυτές τις γραμμές γελάς σκέψου όλους εκείνους τους 80χρονους που έχεις διαβάσει ή γνωρίζεις προσωπικά που  εξακολουθούν να είναι ενεργοί.(Εγώ μπορώ να σου πω για την πεθερά μου…)   

Η 60χρονη Julianne Moore, επιχειρεί να καταδείξει πώς η νεότητα έχει αναβαθμιστεί από ένα απλό στάδιο της ζωής ενός ανθρώπου σε κάτι εντελώς προσωπικό. Γιατί μπορεί η διαδικασία της γήρανσης να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής όλων, ο καθένας όμως το διανύει σε διαφορετική φάση της ζωής του και με διαφορετικό τρόπο. 

Η ίδια αρνείται να δεχθεί ακόμη και τον όρο «aging gracefully» (μεγαλώνοντας με ευγνωμοσύνη) καθώς όπως λέει ενέχει μεγάλη κριτική. «Υπάρχει δηλαδή λιγότερο «ευγνώμων» τρόπος να μεγαλώνουμε; Δεν έχουμε κάποια επιλογή πάνω σε αυτό. Κανείς δεν επιλέγει να γεράσει μπορεί όμως να επιλέξει να ζήσει όμορφα πριν και μετά από αυτό. 

Στην πραγματικότητα, ο όρος «aging gracefully» είναι ένας άλλος τρόπος να πεις σε κάποιον ότι «δείχνει μικρότερος από την ηλικία του» και είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για τις γυναίκες. 

Αυτό όμως προσθέτει περισσότερη πίεση στις γυναίκες να διατηρήσουν τη νεανική τους εμφάνιση. Μάλιστα, η πίεση αυτή πλέον ξεκινάει ήδη από όταν είμαστε ακόμα νέες ξεκινώντας μια ατέρμονη προσπάθεια διατήρησης της νεότητας με botox ή άλλες αντιγηραντικές θεραπείες από την ηλικία των 20!» 

Αν και διανύει τα 60 της χρόνια η Julianne Moore έχει επιλέξει να δείχνει νεότερη από την ηλικία της έχοντας συμφιλιωθεί με τον αριθμό των κεριών που σβήνει κάθε χρόνο στην τούρτα της. 

«Όσα κι αν είναι τα χρόνια που το σώμα μας γύρισε γύρω από τον ήλιο, αυτό που έχει σημασία είναι ότι η προσωπική εξέλιξη που δεν τελειώνει ποτέ. Το ερώτημα είναι πώς θα συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε, να επενδύουμε στον εαυτό μας, να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα, να βοηθάμε τους άλλους, να γίνουμε εκείνο το άτομο που η οικογένεια και οι φίλοι μας χρειάζονται ή επιθυμούν. Πώς θα κατευθύνουμε τη ζωή μας προς ακόμα πιο βαθιές εμπειρίες; Αυτό πρέπει να έχουμε στο νου μας όταν σκεφτόμαστε ότι μεγαλώνουμε». 

Αν λοιπόν πρέπει για κάτι να είμαστε ευγνώμονες δεν είναι ότι φαινόμαστε νεότερες αλλά ότι καταφέραμε να έχουμε το προνόμιο να γεράσουμε!