Η Χαρά Ανδρεϊδου με το μυθιστόρημα της «Ένα χνάρι στο χώμα» σε ταξιδεύει στον κόσμο της αρχαιολογίας, των ανασκαφών και των εξερευνήσεων. Η ιστορία λέγεται από τα ευρήματα, και τα ευρήματα τα βρίσκουν όσοι σκάβουν και ψάχνουν γι’ αυτά. Είναι όμως πάντα έτσι;

«Ο χρόνος είναι μάρτυρας και μαρτυράει τα πάντα, δεν κουκουλώνει τίποτε, δεν προστατεύει κανέναν». Μια αρχαία νεκρόπολη στον κάμπο δίπλα σ’ ένα χωριό σιγά σιγά ανακαλύπτεται. Σκάβοντας στο χώμα εργάτες, φοιτητές, αρχαιολόγοι καταγράφουν, αξιολογούν, φωτογραφίζουν τα ευρήματα και γράφουν σε καρτελάκια.

Στο τραπέζι με τα ημερολόγια τα σχέδια της ανασκαφής της ημέρας. Επιστήμονες κι ειδικοί ο καθένας σε διαφορετικό τομέα, που οι ανασκαφείς χρειάζονται για να ερμηνεύσουν, να χρονολογήσουν, να κατατάξουν γεωγραφικά τα ευρήματα με τα στοιχεία τους και να τα στείλουν στο εργαστήριο. Στην ομάδα αυτή η Θάλεια, αρχαιολόγος, και ο Άρης, φωτογράφος, φιλόδοξοι κι οι δύο, οδηγούνται σε μια σχέση με ημερομηνία λήξης.

Σχέσεις συμφερόντων, σχέσεις ατομικές που οδηγούν τις ζωές των ανθρώπων, άλλοτε προς την επιτυχία και την αναγνώριση και άλλοτε στην αφάνεια. Το ποιόν κάθε σχέσης (προσωπικής ή επαγγελματικής) όμως φαίνεται δυστυχώς εκ του αποτελέσματος.

«Η αγάπη δικαιολογεί, μάλλον δικαιώνει», διορθώνει τον εαυτό του, «δικαιώνει πολλά»… «Εγώ πάλι λέω πως η αγάπη δεν δικαιολογεί, είναι η ίδια μια δικαιολογία για όλα όσα δεν μπορέσαμε να κάνουμε στη ζωή μας». Αγαπώ, άρα δεν παλεύω. Αγαπώ, άρα δεν αμύνομαι. Αγαπώ, άρα δεν χαράζω τον δικό μου δρόμο, υποχωρώ, ακολουθώ, υποτάσσομαι…».

Στο χώμα είναι θαμμένες ιστορίες ανθρώπων χιλιάδες χρόνια τώρα. Σκάβοντας μέσα στο χώμα βρίσκεις χαμένα, ξεχασμένα πράγματα κι αντικείμενα. Πράγματα άλλων εποχών που μπορεί να εμφανίζονται στο παρόν.

“«Ανάγλυφος σκύφος μακεδονικού εργαστηρίου, με παραστάσεις διονυσιακού θιάσου» γράφει η φωτογραφία από τη στιγμή της ανακάλυψής του στην ανασκαφή. Στη φωτογραφία δύο χέρια το καθαρίζουν με πινελάκι. Είμαι εγώ και εκεί είναι ο σκύφος που από μέσα του ήπιαμε κρασί με τον Άρη»… Ευοί ευάν! (μια αρχαία ευχή για ευδαιμονία)”. Το όνομα της Θάλειας όμως που είναι; Γιατί δεν το βλέπει πουθενά; Πού είναι το δικό της χνάρι στο χώμα;

Ο νους είναι ο ταχύτερος δρομέας διαπερνάει κάθε εμπόδιο, παίζει στον χρόνο γελοιοποιεί τις αποστάσεις, τα νιάτα, τα γηρατειά. Είναι ταξιδευτής. Έτσι ταξιδεύει και ο νους της Θάλειας, σκορπίζει διακλαδώσεις σε εικόνες και μνήμες…

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Kaktos.