Αν θέλεις να διαβάσεις ένα μυθιστόρημα που θα σε αναστατώσει και θα σε καθηλώσει, τότε το «Καταβροχθίζοντας τον ουρανό» του Πάολο Τζορντάνο, είναι ιδανικό για σένα. Ένα βιβλίο που χάνεσαι στις σελίδες του, που σε ταξιδεύει και σε κάνει να αναπολείς έρωτες κι αγάπες…

Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι η Τερέζα, η οποία κατά τη διάρκεια των διακοπών της στην ιταλική ύπαιθρο του Νότου γοητεύεται από τρία ετεροθαλή αδέλφια που, παρά την εξαιρετικά θρησκευτική τους ανατροφή, έχουν μια πολύ προκλητική συμπεριφορά. Δεν πρόκειται όμως για μια τόσο απλή ιστορία καθώς η αφήγηση ταξιδεύει τον αναγνώστη ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο παρελθόν δημιουργώντας σασπένς και εκπλήξεις με δυνατούς και συναρπαστικούς διαλόγους μεταξύ των πρωταγωνιστών.

Η βασανιστική ερωτική σχέση ανάμεσα στην Τερέζα και τον άπιαστο Μπερν είναι κεντρικό θέμα της ιστορίας, που μερικές φορές αγγίζει τα όρια της συνηθισμένης ιστορίας. Το σκηνικό όμως είναι πρωτότυπο και εμπνευσμένο καθώς το μεγαλύτερο μέρος της δράσης λαμβάνει χώρα στη “masseria”, το πρωτόγονο αγρόκτημα κοντά στο Μπάρι όπου μεγαλώνουν αρχικά τα αδέλφια Νίκολα, Τομμάζο και Μπερν και το οποίο αργότερα λειτουργεί ως μια αυτάρκης κοινότητα, επικεντρωμένη σε έναν οικολογικό τρόπο ζωής.

Από πολλές απόψεις, η “masseria” είναι μια ωραία αναφορά στον επίγειο παράδεισο, τόσο με τη λατρευτική ερμηνεία που της δίνουν οι γονείς των τριών αδελφών, όσο και με το πρότυπο βιολογικό αγρόκτημα στη συνέχεια. Ο συγγραφέας είναι πλήρως προσηλωμένος στο οικολογικό θέμα του ανθρώπου και του περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένης της αναζήτησης του Μπερν για έναν αμόλυντο παράδεισο. Ο Μπερν βρίσκει τελικά τον παράδεισό του σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Ισλανδίας, φέρνοντας ορδές οικοτουριστών σ’ αυτό το μέρος.

Το βασικό θέμα αυτού του μυθιστορήματος, και αυτό που τελικά το κάνει τόσο δυνατό, είναι μια εξερεύνηση της θεμελιώδους φύσης του ανθρώπου. Σε αυτή την ιστορία, ο Τζορντάνο μέσα από τις περιγραφές του αναφέρεται στις καλές και στις κακές πλευρές των ανθρώπων, και κυρίως σε κάθε ανθρώπινη σχέση, που απεικονίζεται από την πολύ ασταθή σχέση μεταξύ της Τερέζας και του Μπερν. Στο γάμο των δύο, ο Cesare, ο θετός πατέρας των τριών αδελφών, το θέτει ως εξής: «κάθε ένωση μεταξύ των ανθρώπων είναι μια ένωση φωτός και σκότους, ακόμη και αυτός ο γάμος. (…) εδώ, παντρεύουμε την αρετή και την αμαρτία».

Ειδικά ο χαρακτήρας του Μπερν είναι κομβικός από αυτή την άποψη, από τη μία πλευρά είναι ο χαρισματικός εμπνευστής και η ζωτική πρωταρχική δύναμη και από την άλλη ο εγωιστής ναρκισσιστής και η σατανική ιδιοφυΐα, με άλλα λόγια ένας άνθρωπος επικού μεγέθους, με μεγαλειώδη και σκοτεινή φύση. Αναφερόμενος στο θέμα του παραδείσου, ο Μπερν (μαζί με τα ετεροθαλή αδέρφια του) είναι σαφώς ένας έκπτωτος άγγελος. Είναι το προτέρημα του Τζορντάνο ότι δεν έκανε αυτόν τον χαρακτήρα ήρωα: ο Μπερν παραμένει ασύλληπτος, για όλους γύρω του, συμπεριλαμβανομένης της Τερέζας. Η γιαγιά της το συνόψισε γι’ αυτήν, όταν ήταν σε μια ηλικία που δεν το καταλάβαινε καθόλου: «Χρειάζεται ατελείωτο χρόνο για να γνωρίσεις κάποιον. Και μερικές φορές είναι καλύτερα να μην ξεκινήσεις καθόλου».

Μια συναισθηματική ιστορία για την πίστη, την έλλειψή της, τους δεσμούς φιλίας, την προδοσία και την αποφασιστικότητα, που αξίζει να διαβάσεις.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη.