Τις προηγούμενες μέρες παρακολουθήσαμε μια μίνι σειρά στο Netflix για την οποία έχει γίνει πολύς ντόρος. Ευχάριστη σειρά δεν θα την έλεγες, ενδιαφέρουσα και ρεαλιστική όμως σίγουρα θα μπορούσες να την χαρακτηρίσεις. Ήταν δύσκολο να αφήσεις τα επεισόδια στη μέση, ή να περιμένεις την άλλη μέρα για το επόμενο, έτσι εμείς την παρακολουθήσαμε συνεχόμενα για κάποιες ώρες αργά τη νύχτα.

Η σειρά ξεκινά με μια ανατριχιαστική σκηνή στην οποία μια γυναίκα και δύο παιδιά παίζουν χαρούμενα ένα παιχνίδι πριν ακούσουν τα σημάδια της άφιξης ενός άνδρα στο σπίτι τους. Οι τρεις τους σπεύδουν να σταθούν μπροστά στην πόρτα με τα ανοιχτά τους χέρια απλωμένα για να δείξουν ότι δεν κρύβουν τίποτα. Αφού ο άντρας επιθεωρήσει τα χέρια των παιδιών, τους δίνει από ένα σνακ για να φάνε. Όταν όμως κοιτάζει τα χέρια της γυναίκας, η οποία τρέμει από φόβο, υπάρχει ένα παράξενο σημάδι αποτυπωμένο στην παλάμη της, το οποίο φαίνεται να μην εγκρίνει. «Δεν πρέπει να κλαις μπροστά στα παιδιά, Λένα», της λέει απειλητικά. «Ξέρεις τους κανόνες».

Μετά από αυτή τη σκηνή στο πρώτο επεισόδιο της σειράς ο θεατής βλέπει με μια αιμόφυρτη γυναίκα στη μέση του δρόμου, όπως φαίνεται από κάποιον ασυνείδητο οδηγό, και μαζί της βρίσκεται και ένα μικρό κορίτσι. Η αστυνομία και οι νοσηλευτές προσπαθούν να εντοπίσουν τις ταυτότητες τους και πως βρέθηκαν σ’ αυτό το απόμερο σημείο.

Το κορίτσι αναφέρει και τον μικρό της αδερφό, που όμως δεν είναι μαζί τους, και έτσι αρχίζει μια ενδελεχής έρευνα από την αστυνομία για να βρεθεί το παιδί που έχει μείνει μόνο του. Η αστυνομικός που είναι υπεύθυνη για την υπόθεση, παίρνει κάποιες δύσκολες αποφάσεις με μοναδικό της γνώμονα την εύρεση του μικρού αυτού παιδιού.

Και παράλληλα μ’ αφορμή την εύρεση αυτής της εγκαταλειμμένης γυναίκας, ένας άλλος ερευνητής μιας υπόθεσης εξαφάνισης πριν από 13 χρόνια είναι έτοιμος να ανοίξει ξανά τους φακέλους της υπόθεσής του. Τι συνέβη στη Λένα Μπεκ όλα αυτά τα χρόνια; Ήταν στο έλεος του απαγωγέα της όλο αυτό το διάστημα;

Καθώς προχωράει η πλοκή το ερώτημα ποια είναι στην πραγματικότητα η γυναίκα αυτή που βρέθηκε αρχίζει να γίνεται κυρίαρχο, καθώς αποκαλύπτεται σιγά σιγά η αλήθεια για το παρελθόν της και η σχέση της με τα δύο παιδιά. Μέσα από αναδρομές φαίνονται τα χρόνια που η γυναίκα, το νεαρό κορίτσι και το μικρό αγόρι πέρασαν κλειδωμένα σ’ ένα σπίτι χωρίς παράθυρα στο έλεος του άνδρα απαγωγέα τους. Εντελώς απομονωμένοι από τον έξω κόσμο, όπου οι μέρες και οι νύχτες τους διέπονταν από ένα αυστηρό πρόγραμμα, με το φαγητό να μοιράζεται από τον πατέρα των παιδιών. Ήταν αιχμάλωτοι μέσα σ’ ένα σπίτι, χωρίς κανένας να γνωρίζει για την ύπαρξή τους εκεί και να μπορεί να τους βοηθήσει. Μια εγκαταλελειμμένη πρώην στρατιωτική βάση, που όμως κανείς δεν μπορούσε να μπει μέσα ή να έχει πρόσβαση, έγινε η φυλακή τους.

Το «Dear Child» προσπαθεί να εξερευνήσει τον εσωτερικό πόνο των ανθρώπων που πηγάζει από τραυματικές εμπειρίες. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον παρουσιάζει το μοτίβο της εσωτερικής και της εξωτερικής φυλακής, που δηλώνει ότι ακόμα και αν καταφέρεις να δραπετεύσεις, παίρνεις μαζί σου την εσωτερική σου φυλακή. Και χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ για να απελευθερώσεις τον εαυτό σου από αυτήν την εσωτερική φυλακή. Η ιστορία αυτή αφηγείται πάντα από την οπτική γωνία του θύματος, ποτέ από την οπτική γωνία του δράστη.

Πρόκειται για μια ιστορία που συνδυάζει στοιχεία που θυμίζουν διάφορα θρίλερ, όπως το «Gone Girl» (2014), και το «Room» (2015) αλλά με τις δικές της ιδιαίτερες ανατροπές. Να σημειώσουμε εδώ ότι η σειρά αυτή είναι βασισμένη στο ομώνυμο διεθνές μπεστ σέλερ της Romy Hausman, το Dear Child (ή Liebes Kind στα γερμανικά).

Μια συναρπαστική μίνι σειρά έξι επεισοδίων που σίγουρα θα σε καθηλώσει στην οθόνη σου.